Geduld is een schone zaak

‘s Ochtends vroeg je bed uit, voor zonsopgang bij een natuurgebied arriveren, en fanatiek aan de slag. Composities zoeken, kijken naar onderwerp en licht en natuurlijk veel verschillende beelden maken. Eind van de ochtend naar huis en direct op de computer aan de slag met je beelden. Voor de avond heb je de mooiste al op Instagram geplaatst.

Het zal mij niet zo snel gebeuren. Nooit eigenlijk.

Nadat ik mijn foto’s in Lightroom heb geüpload en ik ze voor de eerste keer op groot scherm bekijk ben ik altijd enigszins teleurgesteld. Is dit waar ik vanochtend zo enthousiast over was? De beelden vallen tegen, lijken in niks op wat ik me herinner. Eigenlijk zit er niks tussen.

Tot ik een aantal dagen later, of zelfs weken of maanden, nog eens door de foto’s scroll. Grote kans dat ik er dan zo drie of vier vind waar ik direct mee aan de slag ga. Dat het helemaal niet zo’n slechte sessie was. Blijkbaar heb ik altijd een afkoelperiode nodig tussen het fotograferen en het selecteren en bewerken van mijn foto’s. En ik ben niet de enige. Vorige week zag ik een Youtube-video van Sean Tucker waarin hij dit onderwerp bespreekt. Met in die video een fragment van een gesprek dat hij had met Rachel Talibart (start op 01:30 min). Zij heeft dit ook, in extreme mate. Ze wacht altijd maanden voor ze de foto’s van een shoot bekijkt en bewerkt. Bevind ik me toch in goed gezelschap.